Καλό μήνα χωρίς κάπνισμα σε κλειστούς χώρους

Μουσείο Ακρόπολης

Πήγα πριν από μερικές μέρες να δω το καινούργιο μουσείο της Ακρόπολης. Ένα μουσείο που πέρασε κυριολεκτικά από σαράντα κύματα μέχρι να αποφασιστεί τελεσίδικα η κατασκευή του στο οικόπεδο Μακρυγιάννη.

Θυμάμαι την περιοχή από την εποχή της δεκαετίας του '80. Μια περιοχή σαν όλες τις άλλες στην Αθήνα, μικροαστική, γεμάτη πολυκατοικίες, χαρακτηριστικό παράδειγμα της ανάπτυξης που συντελέστηκε στην Αθήνα τις δεκαετίες '60 και '70 του περασμένου αιώνα. Μικρά και μεγάλα διαμερίσματα σε πολυκατοικίες χωρίς καμμία αρχιτεκτονική έμπνευση, ειδικά όσο απομακρυνόταν κανείς από τον Παρθενώνα και κυρίως από την οδό Αποστόλου Παύλου, που τότε ακόμα δεν είχε πεζοδρομηθεί, όπως σήμερα. Ήταν ένας μικρόκοσμος χαρακτηριστικός της εποχής του, όχι τόσο μακρινής είναι αλήθεια από τη σημερινή.

Σήμερα ή περιοχή έχει αποκτήσει μια ατμόσφαιρα ολότελα διαφορετική από παλιά. Η πεζοδρόμηση της Αποστόλιυ Παύλου στα τέλη του '90, με την αρχή της ενοποίησης αρχαιολογικών χώρων, ενός φιλόδοξου σχεδίου που δεν ολοκληρώθηκε καθότι απομένουν ακόμα πολλά να γίνουν έτσι ώστε η Αθήνα να αναδείξει τα μνημεία της και να γίνει μια πιο όμορφη πόλη, άλλαξε τα δεδομένα. Το Μουσείο της Ακρόπολης έρχεται να συμβάλλει σε αυτή την παράξενη γκλαμουριά που ξαφνικά έχει κατακλύσει τα πάντα. Είναι ίσως το κερασάκι στην τούρτα, μια επένδυση τόσο οικονομική, όσο συναισθηματική, ένα χρέος που η Αθήνα όφειλε στους κατοίκους και την ιστορία της.

Είμαι χαρούμενος που το μουσείο επιτέλους άνοιξε τις πύλες του και μπορούμε να το χαρούμε όλοι. Πέρασε πραγματικά από σαράντα κύματα μέχρι να γίνει. Τα δύο μεγάλα κόμματα μπλέχτηκαν σε ατέρμονους αγώνες και συγκρούσεις για να πείσει το καθένα από τη μεριά του για την αλήθεια της υποτιθέμενης θέσης του. Χρησιμοποίησαν και τα δύο την κατασκευή του μουσείου για να κερδίσουν εκλογική πελατεία και τελικά να πείσουν ότι οι άλλοι είχαν άδικο.

Η Μελίνα Μερκούρη ήταν αυτή που πίστεψε στην κατασκευή του μουσείου και το πάλεψε όσο κανείς άλλος για να γίνει πραγματικότητα. Αντίθετα, στελέχη της ΝΔ και κυρίως ο Πέτρος Τατούλης, για ψηφοθηρικούς λόγους βεβαίως, ήταν αυτοί που αντιστάθηκαν σθεναρά. Σήμερα βέβαια προσπαθούν να το αποσιωπήσουν και να σπεύσουν να δηλώσουν λάτρεις του κτηρίου και του εθνικού ρόλου που υπηρετεί.

Το κτήριο αυτό καθαυτό δεν είναι ένα πολύ σπουδαίο αρχιτεκτόνημα. Ή τουλάχιστον δεν είναι ένα εντυπωσιακό κτήριο στα δικά μου μάτια. Όμως αυτό δεν με πειράζει καθόλου, μια και δεν ανταγωνίζεται το μεγαλείο που έχει κληθεί να υπηρετήσει, δηλαδή την Ακρόπολη. Ωστόσο τα εκθέματα είναι πάρα πολύ ωραία τοποθετημένα και τα κείμενα που τα συνοδεύουν δίνουν με λίγα λόγια την ουσία. Ο τελευταίος όροφος περιέχει τα γλυπτά της ζωφόρου τοποθετημένα περιμετρικά, όπως ακριβώς ήταν τοποθετημένα στον Παρθενώνα, πριν ο Έλγιν, αμόρφωτος και ανάλγητος υπερόπτης Δυτικός, τα αφαιρέσει για να τα μεταφέρει στην Αγγλία. Τα κομμάτια που βρίσκονται στο Βρετανικό Μουσείο έχουν αντικατασταθεί με αντίγραφα και έχουν τοποθετηθεί στη θέση που ήταν πριν αφαιρεθούν. Έτσι παίρνει κανείς μια γενική και ολοκληρωμένη εικόνα της ζωφόρου.

Αυτό που σοκάρει είναι ο αριθμός των γλυπτών που ο Έλγιν αφαίρεσε. Στην πραγματικότητα αυτά είναι η συντριπτική πλειοψηφία. Και οι Άγγλοι συνεχίζοντας να είναι υπερόπτες και αλαζόνες, αρνούνται ακόμα και σήμερα να τα επιστρέψουν.

Η κλασσική ομορφιά της Ακρόπολης και η θέα του ιερού βράχου κόβουν πραγματικά την ανάσα. Το μουσείο αυτό ξεπληρώνει ένα χρέος. Το χρέος που έχουμε απέναντι στην ιστορία αυτού του τόπου στον οποίο έτυχε να γεννηθούμε. Δεν ξέρω αν αισθάνομαι περήφανος βλέποντας όλα αυτά, σίγουρα όμως αισθάνομαι συγκίνηση, γαλήνη και ανακούφιση.

Neda

Στις 19:05 τοπική ώρα Τεχεράνης, ένα νεαρό κορίτσι, 16 χρονών που παρακολουθούσε με τον πατέρα της τα τεκταινόμενα στους δρόμους της Τεχεράνης, όπου βρισκόταν σε εξέλιξη μια μεγάλη διαδήλωση ενάντια στο καθεστώς πυροβολήθηκε αναίτια, όπως δείχνει το παρακάτω βίντεο από έναν αστυνομικό, από αυτούς που ονομάζονται basij. Το παρακάτω βίντεο είναι συγκλονιστικό



Το όνομά της ήταν Neda

Μάνος

Ο θάνατος του Μάνου το 1994 με βρήκε στο δρόμο. Πήγαινα να δώσω κάποιες εξετάσεις Αγγλικών και μέσα στο ταξί άκουσα τα θλιβερά νέα. Τότε δεν μπορούσα να συνειδητοποιήσω το μέγεθος της απώλειας και τι σήμαινε αυτό για μένα. Όμως σήμερα 15 χρόνια μετά θυμάμαι εκείνη την ημέρα με κάθε λεπτομέρεια. Όπως επίσης θυμάμαι το βράδυ εκείνο που μαζί με τους φίλους μου από το σχολείο είχαμε βγει βόλτα στο Κολωνάκι. Ήμαστε δεκαεφτά χρονών και ο Χατζιδάκις είχε ήδη σημαδέψει τα πρώτα μας ερωτικά σκιρτήματα με τη μουσική του, τα τραγούδια του, αλλά και με τα γραπτά του. Εκεί λοιπόν καθώς ανεβαίναμε προς το Λυκαβηττό, τον είδα. Ήταν στο St. George Lycabettus, καθόταν σε μια καρέκλα, είχε γύρει προς τα μπροστά και ακουμπούσε σε ένα τραπεζάκι και συνομιλούσε με κάποιον που δε θυμάμαι καθόλου το πρόσωπό του. Ή ίσως και να μην το είδα: είχα τόσο πολύ θαμπωθεί που έβλεπα ένα από τα είδωλά μου ολοζώντανο μπροστά μου που δεν υπήρχε χώρος να χωρέσει στην εικόνα κάποιος άλλος.

Το Χατζιδάκι δυστυχώς δεν τον γνώρισα. Υπήρξε όμως ένας από τους ανθρώπους που με επηρρέασαν βαθύτατα στα πρώτα μου ενήλικα χρόνια και έφτασα μέχρι και σήμερα ακόμα να ανακαλύπτω κομμάτια της ψυχής του που μου είναι άγνωστα. Στη σημερινή απαξίωση των πάντων, το έργο του είναι ένας φωτεινός φάρος. Όχι τόσο η μουσική του, όσο η όλη του προσωπικότητα και κυρίως τα κείμενά του.

Έχοντας χιλιακούσει όλα του τραγούδια, ακόμα και τα ανέκδοτα, δεν εντυπωσιάζομαι πια από το είδος μουσικής που εκείνος έγραφε. Το μουσικό του έργο, με επιρροές από τον Σατί, τον Ντεμπυσύ, αλλά και τον Μάλερ (ήταν γνωστή η αδυναμία του για αυτόν το συνθέτη, έγραψε και το τραγούδι που αναφέρεται στην Άλμα Μάλερ και περιλαμβάνεται στους "Μύθους μιας γυναίκας") δεν υπήρξε μια μεγάλη καινοτομία.

Αυτό όμως που ήταν πολύ σημαντικό ήταν η προσωπικότητά του και οι αξίες του, από τις οποίες δεν παρεξέκλινε καθόλου σε όλη τη διάρκεια της ζωής του. Ίσως γι αυτό ακόμα και σήμερα, 15 χρόνια μετά το θάνατό του, προκαλεί όλη αυτή τη συγκίνηση.





Θα κλείσω με τη φωτογρφία του Μάνου σε ηλικία 5 χρονών, γιατί είναι ο άνθρωπος που με την ενήλικη ευαισθησία του με δίδαξε πως μπορεί κανείς μεγαλώνοντας να κρατήσει ζωντανό το παιδί που κάποτε υπήρξε.

ATYS 2

Η παράσταση πήγε καλά κατά γενική ομολογία και ήταν ένα πολύ τολμηρό εγχείρημα. Ήταν η πρώτη φορά που ένα έργο του Lully ανέβηκε στην Ελλάδα. Παραθέτω εδώ δύο βίντεο από την παράσταση.






Atys: Sebastian Monti
Sangaride: Sterren Boulbin
Caelenus: Antoine Chauveau

Μουσική διεύθυνση: Ιάκωβος Παππάς

ATYS

Θα αναρωτιέστε πού χάθηκα ε; Λοιπόν τον τελευταίο καιρό δεν είχα και πολύ όρεξη να ασχοληθώ με το μπλογκ γιατί άλλα καλλιτεχνικής φύσεως γεγονότα με απασχολούσαν. Και αυτά είχαν να κάνουν με την συμμετοχή μου σε μια παράσταση όπερας. Πιο συγκεκριμένα η όπερα λέγεται ATYS και είναι του Γάλλου συνθέτη του 17ου αιώνα Jean-Baptiste Lully. Για τους σινεφίλ να αναφέρω ότι ο Lully αναφέρεται σε μια πολύ σημαντική και πολύ αγαπητή στην Ελλάδα Γαλλική ταινία, που έχει τίτλο "Όλα τα πρωινά του κόσμου" και την έχει σκηνοθετήσει ο Αλέν Κορνό. Το Lully στην ταινία παίζει ο Gerard Depardieu.

Ο συνθέτης αυτός είναι από τους μεγαλύτερους της εποχής του και από τους σημαντικότερους στη θεμελίωση της όπερας ως θεατρικού είδους. Είναι πραγματικά ένα πολύ ιδιαίτερο είδος μουσικής καθότι το κείμενο παίζει πολύ σημαντικό ρόλο και πρέπει ως εκ τούτου για να ανέβει να υπάρχει κάποιος ο οποίος να γνωρίζει το ρεπερτόριο και το συγκεκριμένο έργο και να μπορεί να το διδάξει σε αμύητους εκτελεστές, όπως για παράδειγμα είναι η αφεντιά μου. Μη γνωρίζοντας αυτό το μουσικό ιδίωμα του 17ου αιώνα, οφείλω να πω ότι αντιμετώπισα μεγάλες δυσκολίες στην εκμάθηση του ρόλου μου και χρειάστηκε να δουλέψω πάρα πολύ για να τα καταφέρω.

Στην προσπάθειά μου αυτή βρήκα αρωγό, όχι μόνο εγώ βέβαια αλλά και όλο το ensemble, έναν Έλληνα μουσικό, τσεμπαλίστα και μαέστρο, με πολύ μεγάλη πείρα αλλά και πολύ μεγάλη αγάπη και ταλέντο για αυτή τη μουσική. Το όνομά του είναι Ιάκωβος Παππάς και όλους αυτούς τους μήνες που διήρκεσε το ταξίδι μας στα βαθιά νερά της θάλασσας της Γαλλικής προκλασσικής μουσικής, στάθηκε δίπλα μας άτεγκτος κριτής και πολύτιμος δάσκαλος. Και να 'μαστε σήμερα εδώ, έτοιμοι να παρουσιάσουμε αυτό για το οποίο εργαστήκαμε όλο το χειμώνα. Θα γίνουν τρεις παραστάσεις 22, 23 και 24 Μαϊου. Εγώ θα τραγουδήσω στην τελευταία.

Ελπίζω να σας δω εκεί και να μιλήσουμε, μη φύγετε χωρίς να χαιρετηθούμε.

Για το τέλος μερικά αποσπάσματα από μερικά έργα του Lully.
Πρώτα ο πρόλογος από την όπερα "Cadmus Et Hermione"


Cadmus Et Hermione, Opéra De Jean-Baptiste Lully (prologue) - For more amazing video clips, click here

Έπειτα η σκηνή του ύπνου από την όπερα που ανεβάζουμε τον "Αττι"

Νέοι πυροβολισμοί κατά αστυνομικών

Δύο αστυνομικοί της ομάδας «Δ» σταμάτησαν μία μοτοσυκλέτα με δύο επιβάτες για έλεγχο στην οδό Σκιάθου στην Κυψέλη. Οι δύο άγνωστοι τράβηξαν όπλα και πυροβόλησαν τους δύο αστυνομικούς.

Ο ένας αστυνομικός χτυπήθηκε από τη σφαίρα στο κεφάλι και ο δεύτερος στο λαιμό. Μετά τους πυροβολισμούς οι άγνωστοι απέσπασαν το πιστόλι του ενός, τύπου CZ και εξαφανίστηκαν αναπτύσσοντας ταχύτητα.

Οι δύο αστυνομικοί διακομίστηκαν στον Ερυθρό Σταυρό, ο ένας σε κρίσιμη κατάσταση και ο άλλος σε σοβαρή. Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες η Αστυνομία έχει στη διάθεσή της τον αριθμό κυκλοφορίας της μοτοσυκλέτας.

Και οι δύο αστυνομικοί ανήκουν στο σώμα των ειδικών φρουρών.

Ο σοβαρά τραυματισμένος αστυνομικός ονομάζεται Σ.Θ. και έχει γεννηθεί το 1979 και ο δεύτερος Γ. Α. ίδιας περίπου ηλικίας.

Η περιοχή έχει αποκλειστεί από αστυνομικές δυνάμεις ενώ στις έρευνες συμμετέχει η Αντιτρομοκρατική υπηρεσία.

Στην περιοχή του συμβάντος επικρατεί τρομερή αναστάτωση με δεκάδες περιπολικά να ψάχνουν τους γύρω δρόμους και περιοχές να έχουν αποκλειστεί από την Αστυνομία. Στο νοσοκομείο έχει σπεύσει η ηγεσία της ΕΛΑΣ και ο αρχηγός της Βασίλης Τσιατούρας, ενώ στις 02:30 έφτασε και ο αναπληρωτής υπουργός Εσωτερικών αρμόδιος για θέματα Δημόσιας Τάξης Χρ. Μαρκογιαννάκης.

Εν τω μεταξύ γενική κινητοποίηση διέταξε το αρχηγείο της ΕΛΑΣ. Όλοι οι αστυνομικοί του Λεκανοπεδίου σπεύδουν στις υπηρεσίες τους και οι άδειες ανακαλούνται. Στις έρευνες συμμετέχει η Αντιτρομοκρατική. Οι αστυνομικοί κάνουν λόγο για «εκτέλεση» και είναι σοκαρισμένοι από την πρόθεση των δραστών να σκοτώσουν. Ωστόσο αποφεύγουν ακόμη να κάνουν λόγο για τρομοκρατική ή μη επίθεση.

Πως βρέθηκαν στην οδό Σκιάθου

Οι αστυνομικοί έσπευσαν στην οδό Σκιάθου μετά από τηλεφώνημα που κατήγγειλε κλοπή αυτοκινήτου εν εξελίξει. Επί τόπου έσπευσε ομάδα 11 αστυνομικών με περιπολικά και μοτοσυκλέτες.

Οι δύο ειδικοί φρουροί που είχαν φθάσει πρώτοι απομακρύνθηκαν λίγο από την υπόλοιπη ομάδα για να ελέγξουν ένα σημείο στην συμβολή των οδών Σκιάθου και Σκόπα, δίπλα στο σχολικό συγκρότημα της Γράβας. Πρόκειται για ένα κακοφωτισμένο σημείο. Εκεί σταμάτησαν έναν ύποπτο μοτοσικλετιστή για έλεγχο.

Τότε, συνεργός του μοτοσικλετιστή που ήταν κρυμμένος στο σκοτάδι πυροβόλησε εν ψυχρώ τους δύο άτυχους αστυνομικούς. Στη συνέχεια οι δύο δράστες εξαφανίστηκαν.

(Πρώτη καταχώρηση 3 Απριλίου 2009, 00:15)

αναδημοσίευση από την ζούγκλα