Ανοίξαμε και σας περιμένουμε!

Μετά από ένα δίμηνο εξαντλητικών προβών επιτέλους κάναμε πρεμιέρα! Το Σάββατο 12 Δεκεμβρίου άνοιξε η παράσταση της οπερέτας στο θέατρο Ακροπόλ στην οδό Ιπποκράτους που φέτος είναι αφιερωμένη στη ζωή και το έργο του συνθέτη Κώστα Γιαννίδη, όπως είναι περισσότερο γνωστός. Και λέω όπως είναι περισσότερο γνωστός, γιατί ο συγκεκριμένος άνθρωπος είναι μια πολυσχιδής μουσική προσωπικότητα που εκτείνεται από την κλασσική μουσική, καθώς έχει γράψει πολλά έργα για συμφωνική ορχήστρα και έργα για πιάνο, αλλά και μια καταπληκτική μεταγραφή για χορωδία α καπέλα, παραδοσιακών τραγουδιών από διάφορα σημεία της Ελλάδας, κυρίως από τα νησιά, μέχρι το ελαφρό τραγούδι. Τα συμφωνικά του έργα τα υπογράφει με το όνομα Γιάννης Κωνσταντινίδης, που είναι και το κανονικό του όνομα.
Τα πιο γνωστά στο ευρύ κοινό έργα του είναι τα τραγούδια τα οποία έγραψε και τα οποία έκαναν πολύ μεγάλη επιτυχία εκεί την περίοδο του μεσοπολέμου. Αυτά τα υπογράφει με το όνομα Κώστας Γιαννίδης.


Υπάρχει όμως και ένα τρίτο ψευδώνυμο! Αυτό είναι το Costa Dorres. Το όνομα αυτό χρησιμοποίησε ο συνθέτης μας για να υπογράψει το πρώτο του έργο που παρουσιάστηκε στο θέατρο, σε ένα βερολινέζικο καμπαρέ ΄που ονομαζόταν Die Wespen (Οι σφήκες) το 1930. Το έργο αυτο είχε τον τίτλο "Der Liebesbazilus", δηλαδή "Το μικρόβιο του έρωτα", που είναι και ο τίτλος της παράστασης του Ακροπόλ.


Είναι μια παράσταση που δεν προσπαθεί απαραίτητα να αντιγράψει το κλίμα της εποχή του μεσοπολέμου αλλά με σύγχρονα μέσα να κάνει μια παράταση σημερινή , μοντέρνα, στο χορό και στο τραγούδι, που περισσότερο μοιάζει με μιούζικαλ παρά με οπερέτα. Μια παράσταση που έχει σημεία με πολύ μεγάλη συγκίνηση αλλά και σημεία που βγάζουν τρομερό γέλιο. Η σκηνοθεσία και οι χορογραφίες είναι της Σοφίας Σπυράτου σε συνεργασία με τον Λάμπρο Λιάβα ο οποίος έχει κάνει και τη μουσική έρευνα αλλά και παραχώρησε το μουσικό του αρχείο από το οποίο γίνεται η αναβίωση για πρώτη φορά στην Ελλάδα, μετά το Βερολίνο του μεσοπολέμου, της οπερέτας "Το μικρόβιο του έρωτα" με ελληνικούς στίχους του Γιάννη Ξανθούλη. Η οπερέτα αυτή ενσωματώνεται στην παράσταση. Τη μουσική μεταγραφή των κομματιών για ορχήστρα και χορωδία την έχει κάνει ο Βασίλης Τενίδης και τη μουσική διεύθυνση έχουν οι Χρύσανθος Αλισάφης, Παύλος Στεργίου, Γιώργος Αραβίδης.

Χωρίς σχόλιο

Αστυνομικός χτυπά διαδηλωτή

Στη σημερινή πορεία για τον ένα χρόνο από τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου εγκαινιάστηκε το δόγμα Χρυσοχοΐδη που δείγματα είχαμε δει όλες τις προηγούμενες ημέρες. Ένα από αυτά που συνέβησαν είναι το απίστευτο περιστατικό της απρόκλητης επίθεσης ανδρών της ομάδας Ζήτα με τις μηχανές με ιλιγγιώδη ταχύτητα εναντίον του πλήθους! Αποτέλεσμα είναι ο σοβαρός τραυτισμός μεταξύ άλλων του μέλους του ΕΕΚ Αγγελικής Κουτσουμπού, αγωνίστριας εναντίον της δικτατορίας, από την οποία είχε φυλακιστεί. Το παρακάτω βίντεο είναι από τη ΝΕΤ, κρατικό κανάλι και δείχνει ένα ζητά να περνάει μέσα από το πλήθος και να χτυπάει με τη μηχανή ένα διαδηλωτή και βέβαια να μη γυρίζει ούτε να τον κοιτάξει! Δεν γνωρίζω μέχρι αυτή την ώρα αν το άτομο που φαίνεται στο βίντεο είναι η Αγγελική Κουτσουμπού.

Marchita el alma

μουσική: Manuel Maria Ponce
τραγουδά ο Alfredo Kraus

Απλήρωτοι εργαζόμενοι στη Λυρική Σκηνή

Η κατάσταση στην Εθνική Λυρική Σκηνή, έχει φτάσει σε οριακό σημείο όπως φαίνεται και από το δελτίο τύπου που εξέδωσαν τα σωματεία εργαζομένων στο λυρικό μας θέατρο.

Η ζοφερή κατάσταση που υπάρχει σήμερα είναι αποτέλεσμα μιας πολιτικής που ακολουθήθηκε το διάστημα της διακυβέρνησης της χώρας από τη Ν.Δ. Στο όνομα της αναβάθμισης του λυρικού μας θεάτρου αλλά και της μείωσης του κόστους των παραγωγών ακολουθήθηκε η πολιτική της συμπαραγωγής με άλλα θέατρα και καλλιτεχνικούς οργανισμούς. Τέτοιες παραγωγές ήταν για παράδειγμα η παραγωγή της όπερας "Nixon in China" και η παραγωγή της όπερας "Tannhaeuser" που παρουσιάστηκαν αμφότερες στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Παραγωγές πανάκριβες, που οι βασικοί ρόλοι καλύφθηκαν με μετακλίσεις.

Όπως επίσης μετακλίσεις χρησιμοποιήθηκαν για μια σειρά παραγωγές που προυσιάστηκαν στην κεντρική σκηνή, ακόμα και για δεύτερους ρόλους. Αυτή η κατασπατάληση χρήματος οδήγησε στη διόγκωση του ελλείμματος, που σήμερα φτάνει αισίως τα 13 εκατομμύρια ευρώ! Μια σειρά από σπουδαίους Έλληνες καλλιτέχνες, με ιστορία στο θέατρο παραγκωνίστηκαν τα τελευταία χρόνια, ενώ θα μπορούσαν κάλλιστα να είχαν καλύψει ανάγκες με πολύ μικρότερο κόστος.

Η κατάσταση που έχει δημιουργηθεί τώρα είναι πολύ άσχημη, μάλιστα σύμφωνα με μαρτυρίες ανθρώπων που εργάζονται χρόνια στο θέατρο, είναι ίσως η χειρότερη των τελευταίων δέκα χρόνων. Αυτή τη στιγμή η Εθνική Λυρική Σκηνή συντηρεί δύο θέατρα, το θέατρο Ολύμπια στην Ακαδημίας που είναι η κεντρική σκηνή και παρουσιάζονται παραστάσεις όπερας και μπαλέτου, αλλά και το θέατρο Ακροπόλ, στην οδό Ιπποκράτους, όπου παρουσιάζεται η παιδική παράσταση και η παράσταση της οπερέτας. Και τα δύο θέατρα αυτή τη στιγμή βρίσκονται σε πρόβες προετοιμάζοντας τις παραστάσεις της σεζόν. Όμως λόγω των εκλογών, τουλάχιστον για το Ακροπόλ, οι πρόβες ξεκίνησαν ένα μήνα αργότερα από ό,τι είθισται, δηλαδή την 13η Οκτωβρίου. Μάλιστα, λόγω της παραίτησης του κυρίου Κυριακόπουλου από τη θέση του προέδρου του Διοικητικού Συμβουλίου, αλλά και κάποιων μελών του Δ.Σ., ετέθη προς στιγμήν θέμα μη πραγματοποίησης της εφετινής παραγωγής της οπερέτας και του παιδικού, λόγω έλλειψης χρημάτων. Οι δε συμβάσεις έργου στο Ακροπόλ, με την ίδια δικαιολογία της μη ύπαρξης χρημάτων αρχικά είχε προταθεί από τη διοίκηση να διαρκέσουν μέχρι τις 14 Φεβρουαρίου, ενώ συνήθως διαρκούν μέχρι την Κυριακή των Βαΐων, δηλαδή στις 28 Μαρτίου, όπως και τελικά έγινε μετά από πίεση των σωματείων, καταδεικνύοντας με αυτόν τον τρόπο ότι η έλλειψη χρηματων είναι απλά μια δικαιολογία. Εδώ αξίζει να σημειώσουμε ότι οι παραστάσεις της οπερέτας και του παιδικού είναι συνήθως γεμάτες και άρα φέρνουν τα λεφτά τους πίσω. Το δε εργασιακό κόστος είναι μάλλον μικρό αφού η χορωδία για παράδειγμα πληρώνεται με το υπέρογκο ποσό των 750 ευρώ το μήνα(!), χωρίς αναγνώριση προϋπηρεσίας. Άρα η δικαιολογία της υπέρογκης δαπάνης είναι έωλη.

Σήμερα, μετά από περίπου ένα μήνα προβών, κανένας από τους εργαζομένους δεν έχει πληρωθεί τα δεδουλευμένα και, ακόμα χειρότερα, η προοπτική του να γίνει αυτό άμεσα είναι μάλλον θολή. Ως εκ τούτου η απαξίωση που συνεχίζει το Ελληνικό κράτος για το λυρικό θέατρο είναι για άλλη μια φορά πρόδηλη.

Ακολουθεί η ανακοίνωση των σωματείων της ΕΛΣ για την απαράδεκτη κατάσταση.



ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΕΘΝΙΚΗΣ ΛΥΡΙΚΗΣ ΣΚΗΝΗΣ





Οι εργαζόμενοι της Λυρικής καταγγέλλουν το Δ.Σ και τη Διεύθυνση της Ε.Λ.Σ. για :

1) τη μη καταβολή της εξόφλησης του Οκτωβρίου στην προβλεπόμενη ημερομηνία. Σύμφωνα με επιστολή του αντιπροέδρου του Δ.Σ κ. Αθανάσιου Θεοδωρόπουλου επιβεβαιώθηκε ότι η πληρωμή των εργαζομένων δε θα γίνει σε εύλογο χρονικό διάστημα. Η ανικανότητα του Δ.Σ της Ε.Λ.Σ. να χειριστεί σωστά την κατάσταση πιέζοντας έγκαιρα το ΥΠ.ΠΟ, για να εξασφαλίσει την προβλεπόμενη χρηματοδότηση, οδήγησε στην αδυναμία πληρωμής των εργαζομένων .

2) κακοδιαχείριση που έφτασε την Ε.Λ.Σ. σε οικονομικό αδιέξοδο με κίνδυνο ένας θεσμός δεκαετιών να πάψει να υφίσταται.



Ο μέχρι πρότινος Πρόεδρος του Δ.Σ της Ε.Λ.Σ. κ. Οδυσσέας Κυριακόπουλος παρέλαβε την Ε.Λ.Σ με μηδενικό έλλειμμα και σε διάστημα λιγότερο των τριών χρόνων δημιούργησε χρέος της τάξης των 13.000.000 €. Κατά τη διάρκεια της θητείας τόσο του Δ.Σ. όσο και το καλλιτεχνικού Διευθυντή κ.Giovani Pacor απαξιώθηκε το καλλιτεχνικό δυναμικό της Λυρικής και αγνοήθηκαν οι ικανότητες των τεχνικών και διοικητικών υπαλλήλων της. Στη συνέχεια συνυπόγραψε τη σύμβαση παραχώρησης της Ε.Λ.Σ. στο «Ίδρυμα Στ. Νιάρχος» και ολοκληρώνοντας την «επιτυχημένη του αποστολή» αποχώρησε.

Οι εργαζόμενοι απαιτούν από την πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού να δώσει άμεσα λύση στα προβλήματα της Ε.Λ.Σ., για τα οποία δεν φέρουν οι ίδιοι καμία ευθύνη, να εξασφαλίσει την απαραίτητη χρηματοδότηση, να διορίσει νέα Διοίκηση στην Ε.Λ.Σ. και να δεχτεί άμεσα τους εκπροσώπους των εργαζομένων σε κατ’ ιδίαν συνάντηση.





Τα Δ.Σ. των εργαζομένων της Ε.Λ.Σ.



ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΧΟΡΩΔΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΛΥΡ ΙΚΗ ΣΚΗΝΗ

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΧΟΡΕΥΤΩΝ ΕΘΝΙΚΗΣ ΛΥΡΙΚΗΣ ΣΚΗΝΗΣ

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΩΝ ΕΘΝΙΚΗΣ ΛΥΡΙΚΗΣ ΣΚΗΝΗΣ

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΛΥΡΙΚΗ ΣΚΗΝΗ

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΤΕΧΝΙΚΟΥ-ΒΟΗΘΗΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΛΟΙΠΟΥ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ Ε.Λ.Σ.

ΕΝΩΣΗ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΩΝ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΕΘΝΙΚΗΣ ΛΥΡΙΚΗΣ ΣΚΗΝΗΣ

Ψυχή βαθιά

Αυτές τις μέρες πήγα και είδα την ταινία του Βούλγαρη που έχει θέμα τον εμφύλιο πόλεμο στην Ελλάδα αμέσως μετά τη λήξη του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου.

Δεν προέρχομαι από οικογένεια με αριστερές καταβολές και ούτε υπήρξε κάποιος από την οικογένειά μου που πολέμησε με κάποια από τις δύο πλευρές. Τα περισσότερα πράγματα που ξέρω γι αυτόν τον πόλεμο τα έμαθα από τη σκοπιά της Αριστεράς, από την πρώτη στιγμή της πολιτικής μου ένταξης σε αυτή. Τα ονόματα με τα οποία ήταν γνωστά τα στελέχη του ΚΚΕ, όπως ο καπετάν-Γιώτης (Χαρίλαος Φλωράκης), τα σημάδια που ο πόλεμος αυτός άφησε στις ζωές των ανθρώπων, οι εξόριστοι που έκαναν να δουν τις οικογένειές τους πάνω από μισό αιώνα, πολλοί από αυτούς μάλιστα δεν κατόρθωσαν ποτέ να γυρίσουν στην πατρίδα. Μα πιο πολύ από όλα, τα σημάδια του εμφύλιου έφτασαν σε μένα μέσα από τον τρόπο που η Αριστερά, παρά το γεγονός ότι είχαν περάσει τόσα χρόνια από όλα αυτά, συνέχιζε να οργανώνει τη δουλειά της. Υπήρχε διάχυτη, τουλάχιστον τα χρόνια της δεκαετίας του '80 που εγώ ήμουν μέλος της ΚΝΕ, η άποψη ότι τα στελέχη πρέπει να παραμένουν μυστικά και η δουλειά τους ήταν κάτι που κρατούνταν επτασφράγιστο μυστικό πολλές φορές, για να διαφυλάξουν το κόμμα σε μια περίπτωση που τα πράγματα αλλάξουν και περάσει ξανά στην παρανομία.

Θυμάμαι επίσης μια φορά, πρέπει να ήμουνα 18 ή 19 χρονών, που επισκέφτηκα τη Μακρόνησο σε μια εκδρομή οργανωμένη από το ΚΚΕ και όπου είχα την ευκαιρία να γνωρίσω έναν αυθεντικό Μακρονησιώτη. Η συνάντηση μαζί του ήταν συγκλονιστική, καθώς άκουσα από κοντά αυτά που αυτοί οι άνθρωποι πέρασαν μόνο για να υπερσπιστούν τις ιδέες τους.





Έχουν περάσει πολλά χρόνια που έχω φύγει από το ΚΚΕ και άλλα τόσα που δεν έχω ακούσει τα δύο παραπάνω τραγούδια του Θάνου Μικρούτσικου. Όμως εξακολουθούν ακόμα και σήμερα να με συγκινούν. Ο εθνικός διχασμός που προκάλεσε ο εμφύλιος πόλεμος είναι ακόμα και σήμερα, τόσα χρόνια μετά, παρών. Υπάρχει στις μνήμες των ανθρώπων αυτών που τα έζησαν και μέσα από ιστορίες πέρασαν σε μας τους νεώτερους. Αλλά πολύ περισσότερο έχουν περάσει στην ιστορία της χώρας μας, μια και την καθόρισαν.

Η ταινία του Βούλγαρη κρατάει ίσες αποστάσεις από τα δύο αντιμαχόμενα στρατόπεδα. Χωρίς να κρύβει ότι η ματιά του είναι από τη μεριά της Αριστεράς, εξάλλου ο τίτλος "Ψυχή βαθιά" είναι από ένα σύνθημα που έλεγαν οι αντάρτες του Δημοκρατικού Στρατού, ενδιαφέρεται περισσότερο από τα πολιτικά γεγονότα για τις ανθρώπινες ιστορίες. Εξάλλου η πολιτική έχει σημασία γιατί καθορίζει τις ζωές των ανθρώπων.

Στον εμφύλιο υπήρξαν νικητές και ητημμένοι. Όμως οι απώλειες σε ανθρώπινες ζωές σε αυτόν τον τόσο σκληρό πόλεμο με κάνουν να ξανασκεφτώ ότι και οι δύο πλευρές ηττήθηκαν. Δε θέλω να πω ότι οι άνθρωποι πολέμησαν για το τίποτα. Ιδωμένος από τη σκοπιά της τότε πολιτικής κατάστασης ήταν μέχρι κάποιο επίπεδο φυσιολογικός αυτός ο πόλεμος. Όμως σήμερα, τόσα χρόνια μετά και με δεδομένη την πορεία της Αριστεράς και του κομμουνιστικού κινήματος, είναι καιρός να ξανασκεφτούμε τι κρατάμε από όλο αυτό.

Η αντίδραση της Αριστεράς ήταν αναμενόμενη. Το βασικό επιχείρημα και αυτό αναμενόμενο: "Δε γίνεται να κάνεις ταινία για τον εμφύλιο με την απουσία της πολιτικής". Και είναι επόμενο να διατυπώνεται έτσι: Τα κόμματα της Αριστεράς κάνουν πολιτική και κρίνουν με αυτόν τον τρόπο το αποτέλεσμα. Όμως ο Βούλγαρης παρουσιάζει ένα καλλιτεχνικό έργο ωριμότητας που σκοπό έχει όχι να δώσει απαντήσεις στο πώς και στο γιατί, αλλά να μας βάλει να σκεφτούμε. Και νομίζω ότι η ταινία του έχει πολύ μεγαλύτερη αξία από το οποιοδήποτε καταγγελτικό δημιούργημα του σοσιαλιστικού ρεαλισμού.

Ενδοοικογενειακή βία

Από "ΤΑ ΝΕΑ" αλίευσα αυτή την είδηση που είναι η συνέχεια ενός περιστατικού που είχε συμβεί πριν από λίγο καιρό και το οποίο με είχε συγκλονίσει όταν το είχα διαβάσει.

Έχω υποστεί ενδοοικογενειακή βία όταν ήμουν μικρός, συγκεκριμένα μέχρι την ηλικία των 9 ετών που χώρισαν οι δικοί μου, και ένα τέτοιο περιστατικό με ευαισθητοποιεί ιδιαίτερα. Διάβασα στα σχόλια κάτω από την είδηση κάποιους που ζητούσαν θανατική καταδίκη για το δράστη. Εδώ παραθέτω την άποψή μου.


Η θανατική ποινή λόγω του οριστικού και αμετάκλητου αποτελέσματος που αποφέρει δεν είναι σε καμμιά περίπτωση αποδεκτή, ακόμα και σε εγκλήματα τόσο ειδεχθή όσο αυτό εδώ. Η θανατική ποινή από την άλλη δεν θα επέφερε κανένα αποτέλεσμα όσον αφορά την καταστολή τέτοιων περιστατικών, με την έννοια ότι ο δράστης εκείνη τη στιγμή βρίσκεται σε κατάσταση παράνοιας. Κατά συνέπεια η θανατική ποινή θα ωφελούσε και θα αφορούσε μόνο την κοινωνία που βλέπει από την κλειδαρότρυπα και τα ανθρωποφαγικά ένστικτά της και καθόλου δε θα απάλυνε τον πόνο της Βαλμπόνας, ούτε θα γυρνούσε πίσω το χρόνο έτσι ώστε να αλλάξει αυτό που έζησε.

Αυτό που πρέπει να γίνει από το κράτος νομίζω είναι να δημιουργηθεί ένα σώμα στο υπουργείο υγείας που θα αφορά αποκλειστικά την ενδοοικογενειακή βία. Το σώμα αυτό θα πρέπει να αποτελείται από ψυχολόγους, ψυχιάτρους και ανθρώπους που είναι με κάποιο τρόπο εξειδικευμένοι στην αντιμετώπιση τέτοιων περιστατικών. Πρέπει επίσης να δοθεί έμφαση σε καταγγελίες από περιοίκους για περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας και πρέπει να δημιουργηθεί ένα σώμα άμεσης επέμβασης με βάση μια καταγγελία. Έτσι μόνο θα μειωθούν αυτά τα περιστατικά και, πολύ περισσότερο, άνθρωποι που βρίσκονται υπό το φόβο της βίας μέσα στην οικογένεια θα ενθαρρυνθούν να μιλήσουν γι αυτά, χωρίς το φόβο που τους δημιουργεί η βία, καθώς θα υπάρχει κάποιος να τους προστατέψει. Επιτέλους πρέπει να υπάρξει και στην Ελλάδα ένας σοβαρός νόμος για την ενδοοοικογενειακή βία και άμεση παρέμβαση χωρίς αναστολές. Τότε μόνο θα μειωθούν αυτά τα περιστατικά και η κοινωνία μας θα γίνει πιο ανθρώπινη."